Niemandsland

Niemandsland

Niemandsland. Slordig is het, lelijk en vies, maar wat valt er veel te zien, te horen en te ruiken. Bij navraag blijkt het wel degelijk van iemand te zijn, ook al is de gebruiker misschien niet de eigenaar. We stoppen ze weg, deze veldjes, randen en rafels, maar we kunnen niet zonder. Niet toen we klein waren en we het liefst speelden op dat braakliggende rommellandje in de buurt. En evenmin nu we groot zijn en we dingen kwijt willen, uit het zicht, buiten onze aangeharkte leefwereld.
In dit boek neemt David Hamers ons mee op verkenningstocht. Hij keert terug naar het veldje uit zijn jeugd en vertrekt van daaruit naar al die andere veldjes, stukjes niemandsland die overal en nergens de randen van steden en dorpen markeren. Hier gebeurt wat elders niet kan of mag; hier is niet op voorhand duidelijk wat mooi is en wat lelijk, wat hoort en wat niet; hier moeten we opnieuw leren kijken, denken en ordenen. Niemandsland ontsnapt aan de bekende kaders, beschaamt onze verwachtingen en trekt zich weinig aan van onze dagelijkse taal.
‘Wat zie je als je minder weet dan je gewend bent? Hoe lees je een landschap als verhalen gaten vertonen en woorden en beelden ontbreken? Aan de randen van de stad, op veldjes, in de berm, over het hek en achter de schuur valt in de namiddag de schaduw van onze taal. Schemertaal. Taal op en over het randje. Randtaal. Rafeltaal.’

Informatie

Recensies

07-01-2021

Niemandsland

Over de ontwikkeling van het landschap [Recensie] Een onooglijk voetbalveldje. Het gras is, als er het al was, verdwenen. Tussen de doelpalen een kuil met een plas water. Een sloot,...


Lees verder...