De haperende schepping

De haperende schepping

Tijdloos als een sprookje, archetypisch als een mythe

[Recensie] Twee mannen komen van ver voor een concert van een beroemde pianiste. Na afloop zoeken ze haar op om hun bewondering kenbaar te maken. De pianiste meent hen te herkennen, van foto’s, lang geleden. Ze werden ooit gezocht omdat ze in haar streek alle bruggen hadden opgeblazen. De twee mannen ontkennen het niet,

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

  • Niet beoordeeld

Verzamelde gedichten

Verzamelde gedichten

De provocateur is een serieus dichter geworden

[Recensie] Op een foto uit 1964 zien we de onlangs [1999/red] zeventig geworden Armando voor een van zijn schilderijen poseren. Truitje, kettinkje, tatoeage en een blik in de ogen, die lijkt te zeggen: kom maar op, als je durft. Van deze lefgozer wil je wel geloven dat hij regels kan schrijven als:

“wij spreken niet wij zeggen niets
maar de lucht is vol ik wil nu doden.”

Ze staan in zijn debuut Verzamelde gedichten,

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

  • Niet beoordeeld

We waren zo heerlijk jong: Duitse herinneringen

We waren zo heerlijk jong: Duitse herinneringen

Armando, de veelzijdige kunstenaar

[Blog] Enkele weken geleden overleed Armando. Zijn jeugd bracht hij, net als ik, door in Amersfoort. Wij woonden niet ver van Kamp Amersfoort, maar dat was pas nadat het een indrukwekkende herdenkingsplek was geworden. Armando zag van dichtbij wat er in de oorlog in het concentratiekamp gebeurde.

Armando, geboren als Herman Dirk van Dodeweerd (Amsterdam,

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

De naam in een kamer

De naam in een kamer

Het voorhoofd vol wanhoop

[Recensie] Geweld komt aan. Ook het zien van geweld. Grootschalig geweld, oorlog, komt zo aan dat een goede weergave ervan bijna onmogelijk is. Zodat het steeds weer moet – ik bedoel de wéérgave ervan. Maar misschien ook wel dat geweld zelf. Bij de inmiddels uitvoe­rig bekroonde oorlogs­film van Steven Spielberg, Saving Private Ryan,

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

  • Niet beoordeeld

Nee

Nee

Een wrange kijk op de lente

Nee. Je voelt de donkere wolk al hangen als je naar de titel kijkt. Er bestaat geen geschikter woord om de lezer bij voorbaat te ontmoedigen, al strookt het wel perfect met het onmiskenbaar negatieve wereldbeeld dat veelkunstenaar Armando in zijn nieuwste boek tentoonspreidt. Geen lichtpuntje is er in te bekennen.

Lees verder...

Recensie door:

Genres:

Auteurs:

Beoordeling:

Het wel en wee

Het wel en wee

Melancholische mijmeringen

De Nederlandse all-round kunstenaar Armando (1929) heeft met Het wel en wee, een bundeling van 86 teksten, nog eens zijn melancholische mijmeringen over de mens en de maatschappij op papier gezet. Al eerder schreef hij een bundel met extra korte verhaaltjes, De haperende schepping (2003), waar thema’s als de dood, oorlogsgeweld en machteloosheid weemoedig en met een zekere gelatenheid beschreven werden,

Lees verder...

Gedoe

Gedoe

Ongericht talent

Het is weinig ouwe rotten in het schrijversvak gegeven op hoge leeftijd nog iets te scheppen dat de moeite werkelijk waard is. De dezer dagen veelbesproken Günter Grass is de uitzondering die de regel bevestigt. Het gros gaat verder met een kunstje dat ooit belangrijk was maar inmiddels urgentie mist. De Kezen Fens, Henken Hofland en Jannen Blokker dezer wereld krijgen met de bundel Gedoe gezelschap van Armando.

Lees verder...