Zoek me tussen de sterren

Zoek me tussen de sterren

Fijn, zielig, leuk, interessant, heftig… Dit boek heeft all the feels!

[Recensie] Zoek me tussen de sterren is een boek waar ik al een hele lange tijd naar uitkeek. Dit verhaal over de online wereld, strips en fanfiction klonk mij als muziek in de oren. Ik had daarom nogal hoge verwachtingen toen ik aan dit boek begon.

Lees verder...

Otis

Otis

Een flat vol kleine en grote sjacheraars

[Recensie] Martijn Niemeijer debuteerde nog niet zo lang geleden met het eigenzinnige Wat niemand ziet , dat nieuwsgierig maakte naar volgend werk. Dat is er al snel, Otis is opnieuw een jeugdroman die zich afspeelt aan de rafelrand van de samenleving. De naamgever van het boek woont samen met zijn moeder in een armoedige flat.

Lees verder...

Recensie door:

Beoordeling:

Kids of appetite

Kids of appetite

Frakking geweldig

[Recensie] Op een feelsschaal van je tosti ijzer schoonmaken (1) tot The Upside of Unrequited (10), hoe veel feels: 10

Ik huil heel makkelijk. Vraag dat maar aan iedereen die ooit een film met me gekeken heeft. Ik huil als iets zielig of pijnlijk is, maar ook als iets ontzettend mooi of liefdevol is.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Ik geef je de zon

Ik geef je de zon

Liefde, fouten en meer liefde

[Recensie] Eigenlijk wil ik alleen maar zeggen: lees dit boek! Als je een boek wil waarbij de emoties van de pagina’s knallen, met twee gecompliceerde, prachtige hoofdpersonen, dat vol zit met kunst en liefde, fouten en meer liefde. Lees. Dan. Dit. Boek.

Ik geef je de zon heeft geen achterflap waarop het verhaal ingeleid wordt.

Lees verder...

Als je dit leest, ben ik dood

Als je dit leest, ben ik dood

Ontroerend, zielig, maar ook heel mooi

[Recensie] Sam is een jongen die nog niet lang te leven heeft. In zijn laatste maanden besluit hij een boek te schrijven en belangrijke vragen te beantwoorden en ervoor zorgen dat hij nog wat dingen in zijn leven kan doen die hij graag wil doen voor zijn dood. Hoewel Sam geen toekomst heeft,

Lees verder...

Spellslinger 2 – Schaduwzwart

Spellslinger 2 – Schaduwzwart

“Shit, die vent heeft een krokodil”

[Recensie] Op een schaal van college materieel strafrecht (1) tot om half 4 ’s nachts een grap horen en zo hard lachen dat je niks anders kan doen dan huilen (10), hoeveel feels: 7

Ik ga niet zeggen dat dit het beste boek is dat ik ooit gelezen heb. De auteur valt hier en daar in herhaling en geeft informatie over Kellen en zijn achtergrond die hij al ontelbare keren eerder heeft gegeven.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Thornhill

Thornhill

Duistere graphic novel over een meisjesinternaat

[Recensie] Thornhill lijkt een dikke pil en dat is het ook maar de leestijd blijft beperkt doordat bij benadering driekwart van het ruim 500 pagina’s tellende boek uit illustraties bestaat (waarvan ook nog eens veel zwarte pagina’s). Een graphic novel gecombineerd met een psychologisch en mysterieus verhaal.  Het is verhaal van een meisje dat in een meisjestehuis genaamd Thornhill woont,

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Te waar om mooi te zijn

Te waar om mooi te zijn

Vrijheid zit in een kom ontbijtgranen

[Recensie] Roxanne Wellens was 18 jaar tijdens het schrijven van Te waar om mooi te zijn. Haar leeftijd wordt nadrukkelijk vermeld door de uitgever, net als het gegeven dat drie van haar grootouders door zelfdoding aan hun einde kwamen. Informatie die niet relevant zou moeten zijn maar wel wordt gemaakt.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

In het spoor van de eclips

In het spoor van de eclips

Drie onwaarschijnlijke reisgenoten

[Recensie] Op een feelsschaal van een Big Mac (1) tot de Doctor Who quote “I don’t want to go” (10) heeft dit boek een dikke 7 verdiend.

Als je naar de kaft van dit boek kijkt denk je niet meteen dat dit een roadtrip boek is, maar toch is het zo. In het spoor van de eclips combineert twee thema’s die erg populair zijn (roadtrips en sicklit) en maakt er een boek van.

Lees verder...

Een uur en achttien minuten

Een uur en achttien minuten

Peter Zantinghs debuut uit 2014 – over de impact van zelfmoord

Op een zondagochtend komt de 25-jarige student Johan met de trein aan in zijn geboortedorp in West-Friesland. Hij keert terug omdat Joey, een van zijn vier jeugdvrienden, de avond daarvoor volkomen onverwacht zelfmoord heeft gepleegd. In de week tussen zijn dood en de begrafenis proberen de jongens antwoorden te vinden op de vraag waarom hun vriend een einde aan zijn leven maakte en wat dat betekent voor hun eigen levens.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling: