Zaterdag, 1 mei, 2021

Geschreven door: Gardner, Lisa
Artikel door: Trigt, Patrice Van

Als je me ziet

In nummer 11 is Lisa Gardner op haar best

[Recensie] Met Als je me ziet heeft Lisa Gardner het elfde boek geschreven met D.D. Warren in de hoofdrol. Deze hoofdpersonage is van het kaliber you love her or you hate her, en ik vind haar geweldig. Eigenzinnig, koppig, slim maar toch ook gevoelig en betrokken. In Als je me ziet gaat ze op pad met een aantal oude bekenden en hun onderling vertrouwen wordt flink op de proef gesteld.

Flora en D.D. hebben elkaar acht jaar geleden op een bijzonder heftig moment ontmoet. Flora werd ontvoerd en vervolgens 472 dagen gevangengehouden door Jacob Ness. Op de dag dat Flora van Ness verlost werd leerde ze D.D. kennen. Sindsdien zijn hun levens met elkaar verbonden. Flora lijdt aan PTSS maar heeft een ietwat onorthodoxe weg gevonden om met haar trauma om te gaan. D.D. kan dat niet altijd goedkeuren maar begrijpt dat wel. Ze is ook gefascineerd door Flora en werpt zich op als haar beschermengel. Daarbij kan ze de kennis van Flora soms ook goed gebruiken.

Onherbergzaam gebied

Nu D.D. wordt gevraagd assistentie te verlenen bij een cold case, meent ze de hulp van Flora goed te kunnen gebruiken. Alles wijst er namelijk op dat deze zaak te maken kan hebben met Jacob Ness. Niemand kent Ness zo goed als Flora. Samen met computernerd Keith Edgar gaan ze richting het bergstadje Niche. In dit onherbergzaam gebied staan hun heel wat verrassingen te wachten.

Bazarow

Dit is het beste boek van Gardner. Wát een goed en vooral spannend verhaal was dit. Er vallen zaken uit vorige delen op hun plek en de spanning kwam naar boven die in de laatste delen onderhuids aanwezig was. Alles klopt in dit boek. Het is spannend, origineel, filmisch, onverwacht en vooral erg mooi. Ook al is dit laatste soms door de gruwelijkheden misschien niet het goede woord. Gardner kan bloed laten vloeien zonder het benoemen. Zij maakt de suggestie en je lezersbrein gaat ermee aan de haal. Zo moet een thriller zijn.

Behalve het team van D.D. leren we ook de bijzondere bewoners van Niche kennen. Je voelt op je sloffen dat er iets is, maar je ziet het niet, ook al speelt het onheil zich voor je ogen af. Gruwelijk frustrerend natuurlijk maar dit is wel wat je tijdens het lezen van een thriller zoekt en Gardner komt er dan ook mee weg. Een subtiel opgebouwde spanningsboog staat garant voor een onderbuikgevoel van heb ik jou daar.

De nodige conflicten

D.D. bewandelt niet de geijkte paden, maar handelt out of the box. Een heerlijke karaktereigenschap die borg staat voor de nodige conflicten. Zo ook Flora. Deze wraakengel heeft ondanks haar nukkige en weerbarstige manier van handelen een enorm hoog knuffelgehalte. Dit verklaart ook waarom de twee vrouwen gematched zijn als personages, dit werkt gewoon heel goed.

Flora wordt in deze zaak teruggeworpen op haar herinneringen aan Ness. Alle gruwelijkheden komen naar boven en in die herinneringen moet ze op zoek naar herkenningspunten. De druk is enorm wanneer er buiten de eerste vondst van een lichaam nog meer aanwijzingen worden gevonden die wijzen op een werkwijze van een seriemoordenaar. Onder het toeziend oog van Keith zet Flora de ene bewonderenswaardige stap na de andere. Keith staat het team bij met zijn expertise in de IT. Hij is behalve een nerd ook ontzettend grappig, een beetje slungelig en daardoor schattig. Dat Flora zijn zwaktegebod is verwonderde me dan ook niet. Hun individuele verhaallijn straalt behalve vertrouwen ook iets heel moois uit. Dat doet me een beetje denken aan de boeken van Karen Rose. Liefhebbers van haar boeken vinden Lisa Gardner waarschijnlijk ook erg goed.

Als je me ziet is in alle opzichten een bijzonder goede thriller die zich afspeelt in een Twin Peaks-achtige omgeving, maar dan in een nieuw jasje.

Eerder verschenen op Perfecte Buren