Zaterdag, 11 september, 2021

Geschreven door: Aerts, Jef
Artikel door: Friso, Jaap

De nacht van Ronke

Rennen is vliegen voor mensen

[Recensie] Liever was ze op atletiekkamp gegaan om er te gaan hardlopen, maar Ronke bivakkeert een week bij sterrenwacht Dassenheide. Ze heeft een fascinatie voor het heelal en iedereen wil graag horen dat ze astronoom wil worden. De beroemde sterrenkundige Kent Cullers heeft bewezen dat dit voor blinde mensen een mogelijkheid is. Dus gaat Ronke, die ook blind is, naar een sterrenkamp waar ze tussen de bedrijven door hardloopt omdat haar echte droom is om naar de Olympische Spelen te gaan.

Ronke heeft een methode bedacht waarbij ze wel hardloopt maar niet vooruitkomt. Na een traumatische botsing met een kleuter op het strand rent ze niet meer buiten. “Rennen is niet echt rennen als je voortdurend bezig bent met al die dingen waar je tegen op kunt knallen”. Voortaan rent ze in haar verbeelding door bos en duinen en op die manier schuilt er ook achter iedere bocht een avontuur.Ā  Haar buddy Nouri vindt het maar zielig hoe ze ter plaatse aan het trappelen is en daagt haar uit.

Ze ontvluchten het sterrenkamp om op een militaire basis eindelijk helemaal vrij te rennen. Dat wordt ā€˜de nacht van Ronkeā€™ uit de titel van het nieuwe jeugdboek van Jef Aerts. Het levensverhaal van Nouri speelt een belangrijke rol in het avontuur. Zijn Kroatische grootvader die op sterven ligt wil hem graag ontmoeten maar daar denkt de kleinzoon anders over.

Aerts schreef het indrukwekkendeĀ De blauwe vleugels.Ā Opnieuw een boek over een jongere met een beperking die de vrijheid zoekt. Hardlopen is daar uiteraard een metafoor voor. “Rennen is vliegen voor mensen maar dan met je benen op de grond”. Aerts is sowieso niet vies van vergelijkingen en beeldspraken rond het heelal en meteorieten, die hij koppelt aan blind zijn.

Geschiedenis Magazine

De nacht van RonkeĀ begint met het fascinerende zinnetje: “We deden alsof we planeten waren”. Ronke is Uranus maar voordat ze in haar baan komt, hangt ze al vast tussen de heidestruiken. Het beeldende taalgebruik van Aerts en de wijze waarop hij de zintuiglijkheid van Ronke beschrijft, zijn sterk. Het verhaal blijft daar enigszins bij achter. Het avontuur komt langzaam op gang en de link tussen de verhalen van Ronke en Nouri overtuigt niet helemaal, net als de manier waarop opa plotseling opduikt. Vooral de zielenroerselen van Nouri blijven ongewis.Ā  Hij zou haar moeten helpen maar zij is uiteindelijk zijn redder.

De apotheose is spannend, en er is stilistisch genoeg te beleven, waardoor De nacht van Ronke toch boven de middelmaat uitstijgt.

Eerder verschenen op JaapLeest