Zaterdag, 14 maart, 2020

Geschreven door: Rooy, Dorothée, de
Artikel door: Friso, Jaap

De Orde van de Gouden Leeuw

Fantasy uit het boekje

[Recensie] Als Lucy op dwingend bevel van haar moeder  in een geheime grot aan de Amsterdamse grachten een boek opent, komt ze in een magische wereld terecht. Na de eerste schrik en het verdriet (omdat ze haar moeder kwijt is), vindt ze al snel aansluiting bij de bewoners van het Rijk. Voordat ze het  doorheeft, is ze de sleutelfiguur in de strijd om het voortbestaan van de wereld waarin ze terecht is gekomen.

De Nederlandse debutante Dorothée de Rooy, voorheen scenariste, windt er geen doekjes om. Voordat de personages goed en wel geïntroduceerd zijn, zitten ze al midden in een avontuur. Lucy blijkt de uitverkorene die de sleutel in handen heeft, zij kan de aartsvijand (Jaldabaz) verslaan door een aantal opdrachten met succes uit te voeren. Samen met drie nieuwe vrienden trekt ze er op uit en raakt verzeild in een wereld vol magie. Niet misselijk als je kort daarvoor nog midden in Amsterdam stond, maar het lijkt Lucy niet veel te deren.

De Orde van de Gouden Leeuw is opgezet als serie en in dit geval is het eerste deel blijkbaar vooral bedoeld om de boel in kaart te brengen. We maken kennis met een hele reeks begrippen en personen, die uit verschillende Gewesten komen, met ieder een eigen cultuur en eigenschappen. Om een beetje duizelig van te worden, zoveel.

Stilistisch is het zoals bij de meeste fantasy: een beetje archaïsch (morgenstond) en weinig bijzonder, het draait om de voortgang van het avontuur en het bij elkaar houden van de talloze gegevens. De Rooy heeft zich duidelijk laten inspireren door het hele scala: een vleugje Narnia, een snuifje Tonke Dragt, een beetje Hongerspelen en fikse een dosis Tolkien. Het lijkt rechtstreeks uit het handboek ‘hoe schrijf ik fantasy’ te komen. Ze heeft enorm veel moeite gedaan om een universum te creëeren, en daarin is ze geslaagd,  maar dat is niet genoeg.

Scènes

Net als het goed op gang komt en er enkele opdrachten zijn uitgevoerd, wordt er een punt gezet. Dat voelt als bedrog: snap je net een beetje hoe het zit, moet je wachten tot een volgend deel, dat overigens nog niet wordt aangekondigd. Het boek had omvangrijker gemogen, dat had ook nieuwsgieriger gemaakt naar de rest. Wie weet komt het als serie alsnog uit de verf.

Eerder verschenen op Jaapleest