Vrijdag, 10 januari, 2020

Geschreven door: Meulen, Manouk van der
Artikel door: Koster, Jan

De rode draagdoek

Eindelijk rust maar het verleden haalt haar in

[Recensie] Manouk van der Meulen heeft in meer dan 50 films gespeeld en ook in heel wat televisieseries. Ze is Nederlandse, in 1996 is ze naar Londen verhuisd en ze heeft sindsdien ook rollen vertolkt in BBC-series. De rode draagdoek is haar debuut als romanschrijfster.

Ana is de hoofdpersoon in De rode draagdoek. Haar ouders zijn gescheiden. Zij woont bij haar onevenwichtige moeder met wie zij geen goede band heeft. Anaā€™s moeder heeft medicatie nodig om enigszins normaal te kunnen functioneren, zonder pillen is zij onvoorspelbaar en snel driftig. Haar positieve gevoelens zijn bestemd voor haar andere dochter, Grace, die ver weg woont, de oudere zus van Ana. Haar vader is een welgestelde zakenman die zijn gebrek aan aandacht voor zijn dochter afkoopt met financiĆ«le ondersteuning. Het is een ideale achtergrond om als meisje van zeventien te ontsporen. In zekere zin gebeurt dat ook; Ana laat zich bezwangeren. Ze liegt de verwekker voor dat een vrijpartij geen kwaad kan. Door deze leugen en door het feit dat hij geen vader wil worden eindigt hun prille relatie.

Ana maakt een puinhoop van haar leven

Ze vertrekt naar Oeganda om verzorgster te worden in een opvangkamp voor mishandelde en ouderloze olifanten. Het gaat aanvankelijk uitstekend, maar Ana is als persoon niet veranderd. Ze is nog steeds impulsief, trekt zich weinig aan van anderen. Het grootste probleem is haar zwangerschap. Die valt steeds moeilijker te verbergen. Wederom handelt ze impulsief met als resultaat dat ze er weer uitstekend in slaagt om haar eigen glazen in te gooien.

Boekenkrant

Ana neemt een drastisch besluit: ze gaat terug naar Londen, staat de baby af voor adoptie en trekt toch maar weer in bij haar moeder. Ook hier lijkt het even goed te gaan maar weer maakt zij een puinhoop van haar leven. In het slotgedeelte maken we kennis met een andere hoofdpersoon, een vrouw uit Londen. We zijn inmiddels circa dertig jaar verder. Het is niet echt verrassend wie dat kan zijn. Het verdere verloop van het verhaal is een tikkeltje voorspelbaar, maar wel goed uitgewerkt.

Sterke punten overheersen

De rode draagdoek heeft alles in zich om te ontsporen tot een drakerig en sentimenteel verhaal. Het valt in Manouk van der Meulen te prijzen dat ze dat heeft weten te voorkomen. Het blijft een vrij nuchter geschreven verhaal, niet geheel zonder emoties maar ruimschoots binnen het verdraaglijke.

Het enigszins voorspelbare verloop is eigenlijk het enige wat op De rode draagdoek valt aan te merken. Er zijn genoeg sterke punten. Ana is geloofwaardig als wispelturige, impulsieve puber. Het is niet vreemd dat zij als beschadigde vrouw volkomen op haar gemak is bij beschadigde olifanten waarmee zij op natuurlijke wijze goed overweg kan.

Sterk is ook de sfeertekening. Een groot deel van het verhaal speelt zich af in Oeganda en ze beschrijft het leven aldaar geloofwaardig en sfeervol. Als je daarbij optelt dat De rode draagdoek vlot leest dan mag je wel spreken van een verdienstelijk romandebuut.

Eerder verschenen op jkleest.nl