Vrijdag, 21 mei, 2021

Geschreven door: Zaf贸n, Carlos Ruiz
Recensie door: Koster, Jan

De schaduw van de wind

De magie is er ook bij tweede lezing

[Recensie] De Schaduw van de wind heb ik al eerder gelezen. Herlezen doe ik niet vaak maar in dit geval maak ik een uitzondering. De aanleiding is de aankondiging van het in juni te verschijnen Stad der nevelen, een verhalenbundel over vervloekte schrijvers en mysterieuze figuren, ook spelend in Barcelona, in dezelfde tijd en sfeer. En wat is er beter om weer in die sfeer te komen? Inderdaad. Het laatstgenoemde is overigens het laatste boek van Carlos Ruiz Zaf贸n, de schrijver die op 19 juni 2020 overleed, slechts 55 jaar oud.

De schaduw van de wind is het eerste van het vierluik Het kerkhof der vergeten boeken.  Daniel Sempere is tien jaar oud als zijn vader, boekhandelaar, hem meeneemt naar genoemd kerkhof. Het is een verborgen en geheimzinnig, labyrintisch oord. De locatie moet verborgen blijven, Daniel moet beloven dat hij het geheim houdt. Daniel mag een boek uitzoeken. Het loopt iets anders. Het boek zoekt hem uit. Het heet De schaduw van de wind. Hij neemt het mee, begint te lezen en vanaf de eerste bladzijde is hij gefascineerd door het boek met de structuur van matroesjka鈥檚.

In de volgende jaren zal blijken dat daar een kern van waarheid in zit. Het leven van de geheimzinnige auteur, hoofdpersoon en lezer zal steeds verder verknoopt raken. Er zijn overeenkomsten en raakvlakken. De oorzaak van alle gebeurtenissen is een liefdesgeschiedenis van de auteur, Juli谩n Carax, en een kansloze edoch jaloerse rivaal, Fumero. Laatstgenoemde komt later in een positie terecht waarin hij iedere rivaal kan uitschakelen zonder gevolgen voor hemzelf. De geschiedenis lijkt zich te herhalen maar dan voor Daniel. Er is er maar 茅茅n die daar een eind aan kan maken.

In meerdere opzichten is De schaduw van de wind een fascinerend boek. Het is knap geconstrueerd en meeslepend. Dit is nu zo鈥檔 boek dat je maar moeilijk kan wegleggen omdat het verhaal je van begin tot eind in de ban weet te houden.

Ons Amsterdam

Het leest vlot, de karakters hebben een sterk profiel en sommigen van hen vertonen een verrassende ontwikkeling. Toch zijn ze niet allemaal even geloofwaardig. Daniel bijvoorbeeld is wel erg wijs voor zijn leeftijd. Het gemak waarmee zijn vader een onbekende stinkende zwerver aanneemt als winkelhulp is iets te groot. De boze, wantrouwige en rancuneuze vaders zijn een beetje te voorspelbaar.

Het gure leefklimaat in het Spanje in de periode die loopt van 1945 tot en met 1955 speelt een rol op de achtergrond, maar is altijd latent aanwezig. De sfeertekening is sowieso sterk.

Ook bij tweede lezing is het oordeel positief. Hier en daar wat kanttekeningen, maar De schaduw van de wind blijft een fascinerend boek. De manier waarop het in elkaar is gestoken zorgde er wel voor dat ik ook nu goed bij de les moest blijven. Een aantal zaken kwam bekend voor maar het verhaal is behoorlijk ingewikkeld. Ondanks dat heb ik mij er ook een tweede keer prima mee vermaakt.

De andere drie delen volgen hopelijk snel en dan komt die nieuwe bundel er ook nog aan. Een fijn vooruitzicht.

Eerder verschenen op JKleest.nl