Dinsdag, 29 juni, 2021

Geschreven door: Geus, Hans de
Artikel door: Pekelharing, Pieter

Hoe ik toch huisjesmelker werd

Van volkshuisvesting naar woningmarkt

[Recensie] Wie wil weten waarom wonen een steeds groter deel van ons inkomen opslokt, en waarom de intrede van de vrije markt op het gebied van wonen de belangrijkste oorzaak van ongelijkheid en de groeiende tweedeling vormt, moet beslist Hoe ik toch huisjesmelker werd lezen. Auteur Hans de Geus maakt glashelder duidelijk dat het niet de schaarste aan woningen is die de prijzen steeds verder opjaagt, maar het feit dat huizen beleggingsobjecten zijn geworden en beleggers altijd in het voordeel zijn ten opzichte van degenen die een huis kopen om er in te wonen. Ze krijgen van de banken meer financieringsruimte en ze profiteren sterker van de hypotheekrenteaftrek. Daar kan geen starter tegenop. Ook niet als hij of zij zich diep in de schulden steekt.
Huren is dan de enige oplossing. Maar dat vergroot de ongelijkheid, omdat de huur grotendeels in de zakken van vermogenden verdwijnt,
die op de vrije markt toch al aan het langste eind trekken.

“Waar we zo snel mogelijk vanaf moeten”, schrijft De Geus, “is het idee dat ‘bouwen-bouwen- bouwen’ de grote oplossing is.” Wil je op de huizenmarkt een gelijk speelveld creĂ«ren tussen mensen die werken voor hun inkomen, maar geen kapitaal of vermogen bezitten, en degenen die los van hun werk over flink veel kapitaal of vermogen beschikken, dan is er maar Ă©Ă©n oplossing: de belasting op vermogen en erven verhogen. De whodunnit achter de huizencrisis is niet schaarste maar de groeiende vermogensongelijkheid, in dit geval vastgoed, geholpen door geld uit erfenissen en bizarre belastingregels.



Eerder verschenen in De Helling