Donderdag, 14 oktober, 2021

Geschreven door: John, Elton
Petridis, Alex
Artikel door: Mourits, Bertram

Ik & To Throw Away Unopened

Autobiografieën van Engelse popmusici

[Recensie] Ik van Elton John (vertaald door Robert Neugarten) is een van de meest enthousiast ontvangen pop-memoires van de laatste jaren. Vier ballen in NRC Handelsblad en zelfs de volle vijf sterren in De Volkskrant. Het is ook een vlot geschreven schelmenroman (voor de Nederlandse lezer een gelukkig toeval dat de titel zich, naar analogie van Jan Cremer, laat lezen als Ik Elton John). Het werd opgetekend door Alex Petridis, die Elton 400 pagina’s laat babbelen – waarbij voor de muziekliefhebber de eerste helft verreweg het leukst is. Het vroege begin als bandlid van Long John Baldry, de gefnuikte ambities, de ontdekking van tekstschrijver en geestverwant Bernie Taupin. En dan volgt de roem, en wordt het vooral leuk voor wie van rock-‘n’-rollexhibitionisme houdt, en van geroddel over Rod Stewart (altijd wat jaloers), Bob Dylan (slecht in hints), Andy Warhol (opdringerig), Simon LeBon (die Elton leerde wat een ‘wodkatini’ was) en prinses Diane (een schat, als je haar wat beter leerde kennen). En zeker, hij is eerlijk: over het tot mislukken gedoemde huwelijk met geluidstechnicus Renate Blauel, over zijn drank- en drugsgebruik, en over zijn naïviteit in zakelijke kwesties. Uiteindelijk komt het allemaal goed: hij maakt alleen nog maar muziek om de muziek zelf, en wordt nuchter. En dat maakt Ik toch een stuk braver dan Ik Jan Cremer.

Iets langer geleden, in 2018, verscheen een heel ander soort rock-memoir. To Throw Away Unopened van Viv Albertine is zelfs nauwelijks een rock-memoir, want het vertelt vooral over leven na de muziek. Albertine behoeft waarschijnlijk iets meer introductie dan Elton John. Ze was gitarist in The Slits, een Britse postpunkband waarvoor het woord ‘ongepolijst’ te mild is, die tegenwoordig geldt als voorloper van bands als Sleater-Kinney, L7 en Bikini Kill. Ze maken tussen 1979 en 1981 drie albums en dan is het klaar – in 2012 neemt Albertine nog een soloalbum op, maar na de dood van haar moeder in 2014 stopt ze helemaal met muziek. Familie speelt een grote rol in dit boek, haar tweede (het debuut Clothes, Clothes, Clothes, Music, Music, Music, Boys, Boys, Boys behandelt de periode met The Slits). De titel To Throw Away Unopened stond op een kaartje dat bevestigd was op een sporttas die haar moeder had nagelaten, en die Albertine natuurlijk onmiddellijk opent. Er zitten dagboeken van haar moeder in, die verweven worden in het boek (net als die van haar vader). Zowel wat muziek als roem betreft zit Albertine diametraal aan de andere kant van het spectrum van Elton John. Geen zelfspot, maar wel zelfreflectie in een fijnzinnig verslag van een leven buiten de muziek om, dat staat in het teken van het zoeken naar balans.

Eerder verschenen in Heaven

Wordt Vervolgd