Dinsdag, 25 augustus, 2020

Geschreven door: Onbekend
Artikel door: Veen, Evert van der

Terug

Ter herinnering aan Bart en Jelle

[Recensie] Jan Gieling is vader van twee zonen die beide zijn overleden. Zij leden vanaf hun 12e   jaar aan een zeldzame stofwisselingsziekte en zijn 27 en 25 jaar geworden. Het boek bestaat uit poĂ«tisch getinte gedachten en korte impressies. De stijl is kort en krachtig, in beknopte bewoordingen worden gebeurtenissen uit hun leven beschreven, te beginnen bij de geboorte.

Gieling beschrijft bondig de feiten: hun aangepaste school, vrije tijd, hobby’s, de verhuizing naar een aangepast huis, het afscheid. Wat deze voor hem en zijn vrouw betekenen, benoemt hij niet met zoveel woorden. Elke ouder kan zich daar echter wel in verplaatsen en zeker ouders die een kind hebben verloren. Gieling constateert dat onze taal geen woord heeft voor dergelijke ouders.

Enkele gedichten die iets van de sfeer van dit boek vertolken:

Overlijden
Het zijn
in
tijd
plaats
ruimte
verliest zijn samenhang

Bazarow

En verderop in ditzelfde gedicht:

Maar
jij bent
jij blijft
ons leven lang

En het slotgedeelte van het gedicht De grens voorbij…

Maar…
Dood blijf je ook leven
over grenzen heen
overal, in eeuwigheid
In alles, iedereen
In wie blijft, wie na je is gekomen
in hun hoofd, en in hun hart
in wat omgeeft, in dromen
leven en lijf zijn in de dood apart

Aan het slot van het boek staat het verhaal dat Gieling op de Boomplantdag in 2008 heeft voorgelezen, enkele jaren na het overlijden van Bart en Jelle. Het boek is vooral een persoonlijke verwerking van verdriet, een terugblik op gebeurtenissen met poëtische elementen waarin een vader zijn eigen gedachten wil ordenen.

Voor het eerst gepubliceerd op De Leesclub van Alles