Donderdag, 18 juni, 2020

Geschreven door: Centini, Massimo
Artikel door: Veen, Evert van der

Unesco's levend erfgoed

Traditionele gewoontes en gebruiken in beeld

[Recensie] Dit boek brengt bijzonder erfgoed uit met name Europa en AziĆ« in beeld maar ook andere werelddelen, behalve AustraliĆ«, zijn vertegenwoordigd. De keuze voor dit erfgoed heeft vanuit antropologisch oogpunt plaatsgevonden. Het gaat om folklore, feesten, festivals, dans, zang, theater maar ook paardensport en de vervaardiging van allerlei producten krijgen veel aandacht. Het boek is bijzonder fraai geĆÆllustreerd en biedt door de vaak zeer boeiende fotoā€™s een zeer uiteenlopend spectrum van menselijke creativiteit en nijverheid. Een aantal items dat mij in het bijzonder aansprak:

Spanje is bekend vanwege de flamenco en van deze dans worden historische achtergronden gegeven waaruit blijkt dat de oorsprong ligt in zigeuners in Andalusiƫ maar dat er ook invloeden zijn van Byzantijnse, islamitische en Joodse liturgische gezangen.

In Spanje bestaat ook de traditie van het bouwen van menselijke torens, tarragora genaamd, die tot wel tien ā€˜verdiepingenā€™ hoog kunnen zijn. De omslagfoto van het boek toont zoā€™n toren die er op het eerste gezicht nogal complex uitziet en bestaat uit een grote groep mensen die dicht op elkaar staat, elkaar vasthoudt en zo de kracht heeft om op elkaar gestapelde mensen staande te houden.

In BelgiĆ« zijn er nog steeds zoā€™n 15 families die de 5 eeuwen oude traditie van het garnalen vissen te paard in ere houden. Nederland is vertegenwoordigd met de molenaar en Kinderdijk waar 19 molens op een rij staan. De bijbehorende fotoā€™s zijn prachtige sfeerplaatjes. De Spaanse Rijschool in Wenen is een 400 jaar oude traditie met Lipizzaner paarden die elegante bewegingen maken op klassieke muziek.

Wandelmagazine

Cremona in ItaliĆ« is beroemd om het bouwen van violen, waaronder de Stradivarius. Er zijn 150 ateliers in deze stad; een instrumentenbouwer kan drie tot zes violen per jaar vervaardigen. De fotoā€™s die deze traditie vergezellen, zijn bijzonder fraai.

Marrakesh in Marokko is beroemd om het Jemaa el Fna plein waar overdag een veelkleurige markt wordt gehouden en ā€™s avonds allerlei muziek te horen is. ArmeniĆ« is bekend om het bakken van lavash, een dun en langwerpig brood dat ook als hostie dient in de apostolische kerk.

In Mongoliƫ bouwt men een locale variant van de yurt: een rond, mobiel tenthuis waarvan het skelet bestaat uit smalle houten latten. Japan kent de traditie van washi, handgemaakt papier dat van de bast van de papiermoerbei wordt vervaardigd.

Indonesiƫ is vertegenwoordigd met de batik cultuur, een zeer bewerkelijk procƩdƩ om stof te kleuren dat als volgt wordt beschreven:

ā€œde patronen worden aan beide zijden van de stof (katoen, linnen of zijde) aangebracht, nadat ze zijn getekend met stippen en dunne lijnen gesmolten was. De was is waterdicht en de stof eronder wordt niet gekleurd tijdens het verfproces. De doek wordt vervolgens gedroogd en de was wordt verwijderd met kokend water. Dezelfde procedure moet worden herhaald voor elke gebruikte kleur, waardoor het honderden uren werk vergt om een enkele batik te producerenā€, pagina 203.

In Ecuador wordt van palmboomvezels de panamahoed gemaakt. Oorspronkelijk werd deze door arbeiders gedragen, nu is het een stijlicoon voor mannen die zich graag willen onderscheiden.

Dit boeiende boek is een levendige staalkaart van alles wat mensen fascineert en waar zij zich graag mee bezighouden. De fotoā€™s zijn van hoge kwaliteit; zij vormen een boeiende illustratie van de tekst en brengen de eeuwenoude tradities op levendige wijze dicht bij de lezer. Het gebonden boek is uitgegeven op een royaal formaat waardoor de fotoā€™s goed tot hun recht komen.

Voor het eerst gepubliceerd op De Leesclub van Alles