Dinsdag, 13 september, 2005

Geschreven door: Nijenhuis, Hans
Artikel door: Straalen, Eline van

Wat je verzwijgt

Verhalen vol voorspelbare verzwijgingen

Iedereen heeft ze wel: geheimen. Dingen die je verzwijgt. Bijna dagelijks horen we in het nieuws over organisaties en individuen die informatie hebben achtesrgehouden. Denk bijvoorbeeld maar eens aan de geheime kartelafspraken bij de bouwfraude en recentelijker het achtergehouden DNA-bewijs tijdens de rechtzaak van de parkmoord. Om verschillende redenen kan het voor komen dat je iets liever niet met je medemens deelt. Ook jij en ik houden wel eens dingen verborgen. Diepe verlangens die we koesteren of slechte dingen die we in het verleden hebben gedaan of hebben meegemaakt. Over mensen die iets verzwijgen en over datgene wat zij verzwijgen gaat de nieuwe verhalenbundel van Hans Nijenhuis (1962).

In elk van de tien verhalen in de bundel Wat je verzwijgt ontmoeten we personages die iets verzwijgen voor de mensen om hen heen. Zo maken we in ‘Het Lot’ kennis met Gert. Hij wint een miljoen in de loterij, maar mag van zijn vrouw eigenlijk niet gokken. Zal hij het haar vertellen? En wat gaat hij met het geld doen? In ‘De kist die niet sluiten wilde’ draait Henk na het dodelijke ongeval waarbij zijn vrouw omkomt alleen voor de zorg van zijn drie kinderen op. Gelukkig is Daniëlle, de overbuurvrouw, er om hem te helpen. Maar is het toeval dat zij, juist nu hij haar hulp zo hard nodig heeft, in Henks leven verschijnt?. En Titia, de hoofdpersoon in ‘Vertrouwen’, is druk met de voorbereidingen van haar trouwfeest als ze hoort dat haar verloofde een ongeluk heeft gehad. Hij is op het Prins Clausplein uit de bocht gevlogen. Maar wat deed hij daar eigenlijk?

Op deze en andere vragen krijgt de lezer in de loop van de verhalen een antwoord. Een antwoord dat vaak echter al voor de hand ligt. En dit is ook meteen het zwakke punt van de bundel van Nijenhuis. De verhalen zijn allemaal volgens dezelfde structuur opgebouwd. Aan het begin van elk verhaal maakt je kennis met de hoofdpersoon en de omstandigheden waarin die verkeert. Naarmate het einde van het verhaal nadert blijken deze omstandigheden dan toch wat anders dan de hoofdpersoon had ingeschat. Doordat de titel van de bundel al suggereert dat er in elk verhaal iets verzwegen wordt en er in ieder verhaal maar sprake is van één enkele verhaallijn, wordt het voor de lezer wel erg makkelijk de clou van het verhaal te raden. Na een pagina of twee meen je als lezer al te weten wie wat verzwijgt en meestal blijken je vermoeden nog juist ook. Nijenhuis houdt de lezer zo stevig aan de hand dat het er van de op de omslag beloofde spanning en verrassing weinig komt.

De enige uitzondering op de vaste structuur is het verhaal ‘Het Afstuderen’. Dit verhaal wordt achterstevoren verteld en is daardoor niet zo doorzichtig als de rest van de bundel. Ook het titelverhaal ‘Wat je verzwijgt’ biedt iets meer variatie vanwege het dubbele perspectief dat geboden wordt en het doordat het ‘verzwijgen’ hierin een andere vorm aanneemt.

Boekenkrant

En Wat je verzwijgt is in meer niet louter een teleurstelling. Na zijn debuutroman Man van Beroep (2003), is dit de tweede publicatie op naam van deze veelzijdige auteur. Naast schrijver is Nijenhuis ook verslaggever, correspondent in Moskou, parlementair redacteur en chef van de buitenlandredactie van NRC Handelsblad. En zoals ook wel verwacht mag worden van een journalist zijn de verhalen goed geschreven. Nijenhuis blijkt prima in staat zijn personages een eigen register te geven en hierdoor in de minimale hoeveelheid pagina’s van een kort verhaal toch wat dimensie te creëren. De verhalen lezen lekker weg en het is natuurlijk ook best leuk om aan het begin van een nieuw verhaal weer zo snel mogelijk de afloop proberen te raden. Toch?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *