Donderdag, 21 oktober, 2021

Geschreven door: Dyck, Peter Van
Recensie door: Mourits, Bertram

Watskeburt, lage landen & Creative Quest

Muziekmaken in Nederland en in de VS

[Recensie] Kan een canon eigenzinnig zijn of is het dan geen canon meer? Watskeburt, lage landen? van Peter van Dyck pretendeert het in elk geval te zijn. Dit wil hét boek over de naoorlogse Nederlandstalige popmuziek zijn. Je kunt in elk geval zeggen dat er geen belangrijke Nederlandstalige act ontbreekt, maar er staan er ook een hoop in die je niet in een canon zou verwachten. Geen boek om van A tot Z te lezen, maar waar je het ook openslaat, er valt wat leuks te beleven. Thema’s, lijstjes, interviews, teksten, citaten: een grabbelbak. Of een jukebox, zoals het omslag is vormgegeven. Natuurlijk valt er soms te discussiëren (‘eigenzinnig’, immers). Waar is de Kinderballade van Boudewijn de Groot, met die geweldige tekst van Gerrit Komrij? En als je wijst op de brave dictie van Teddy Scholten met haar songfestivalwinnende Een beetje, negeer je het feit dat achter het montere deuntje een overspeldrama van allure schuilgaat. Maar dat zijn kleine puntjes, leuk om te maken maar ze doen niets af aan wat er allemaal wel in staat. Nederlandstalige muziek blijkt een wereld op zichzelf te zijn: polderrock, wereldmuziek, rap, zuchtmeisjes, cabaret, volksmuziek, rap. Van Dyck schrijft erover met liefde en kennis. “Kun je wel rocken in de taal van Vondel?” Reken maar.

Ik kan wel verzinnen hoe het ongeveer gegaan moet zijn. Ahmir Thompson, bekend als Questlove (drummer van The Roots), schreef met hulp van ghostwriter Ben Greenman het geweldig leuke boek Mo’ Meta Blues. Hij vertelt over zijn leven, zijn muzikale carrière, en beschrijft die zo aards en herkenbaar dat je constant meeleeft. Iemand moet opgemerkt hebben dat er veel behartenswaardigs over creativiteit in staat, en dat dat óók een mooi onderwerp voor een boek is. Het werd Creative Quest (ook gemaakt met Greenman, en vertaald door Marike Groot en Sander Brink) en dat leverde een wisselvallig boek op. Het is minder lekker om te lezen, maar er staan veel concrete tips en adviezen in. Soms zetten die aan het denken, maar vaak zie je het verschil nauwelijks met het werk van een marketinggoeroe als Steven Covey. Hij is even openhartig over succes als over mislukkingen, en die eerlijke spreektalige toon maakt dat het lekker leest, maar ook wat oppervlakkig is. Maar net wanneer je denkt dat je als muziekliefhebber beter af zou zijn met Mo’Meta Blues, komt er wel weer een geweldige anekdote over werken in de studio met D’Angelo, Elvis Costello, Björk of Prince, of vertelt hij op buitengewoon inzichtelijke manier over wat de rol van drummer of producer is, en hoe hij die invult. Creatief ja.

Eerder verschenen in Heaven

Wordt Vervolgd