Zeiseman

Zeiseman

Poëtische novelle over vergankelijkheid

[Recensie] Het is mistig in het hoofd van de oude Remies, op een manier zoals je je voorstelt dat dat gaat als je leven vooral een terugkijken, een herinneren is. De dagen van de oude man lijken op elkaar, vaak zit hij op een bank voor zijn huis. Er staat een boom, een abeel waarvan de bladeren ritselen.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Langzaam afbouwen op deze planeet

Langzaam afbouwen op deze planeet

Verhalen voor onder de palmboom

[Recensie] Langzaam afbouwen op deze planeet bevat acht verhalen, in diverse stijlregisters verteld, maar altijd in een taal die op momenten een bastion van vergeten woorden is. Waarschijnlijk zou je Langzaam afbouwen op deze planeet een literair statement kunnen noemen, zelfs de titel echoot het opmaken van de balans.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Kroniek van een verzonnen leven

Kroniek van een verzonnen leven

Het katholieke schuldgevoel

[Recensie] Charles Ducal is een gelauwerd dichter. In de periode 2014-2016 was hij de eerste Belgische Dichter des Vaderlands. Alhoewel hij al eerder semi-biografische verhalen schreef is Kroniek van een verzonnen leven zijn eerste roman. Ducal schrijft in een zorgvuldig gekozen taal, hij vertelt in doeltreffende beelden en schetst een Vlaanderen dat net zo donker opdoemt als het land dat Hugo Claus wist neer te pennen.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Laat me niet vallen

Laat me niet vallen

Prachtig relaas over eenzaamheid en wilskracht

[Recensie] Horace Hopper wil bokser worden. Om een goede bokser te zijn moet je vooral klappen kunnen incasseren, en dat kan Horace. De taaiste boksers zijn echter Mexicaans en hij is een Paiute met Iers bloed die graag naar heavy metal luistert. De hoofdpersoon in Laat me niet vallen van Willy Vlautin is desondanks vastbesloten zichzelf te bewijzen.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

  • Niet beoordeeld

De platenzaak

De platenzaak

Een sprookje over het vermogen lief te hebben

[Recensie] Muziek vermag iets waar de taal hopeloos bij achter blijft, een instant effect op zintuigen en gemoed, alleen vergelijkbaar met het eten van roomsoezen. In De platenzaak probeert Rachel Joyce iets van dat muzikale vermogen te vangen, wat op momenten interessante lectuur oplevert.

Rachel Joyce schreef hoorspelen en meerdere goedverkopende romans.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

De avond is ongemak

De avond is ongemak

Wreed schoon debuut

[Recensie] In De avond is ongemak loopt een moeder rond met “een glimlach die juskuiltjes in haar wangen maakte,” geurt “de dood naar coniferen” en besluit het tienjarige hoofdpersonage al in de eerste zin haar jas niet meer uit te doen. Het romandebuut van Marieke Lucas Rijneveld onderscheidt zich in de manier waarop de auteur die enorm beeldrijke vergelijkingen laat scharnieren.

Lees verder...

Recensie door:

Beoordeling:

Van kleine helden

Van kleine helden

De wonderbaarlijke estafette van goedheid

Wat bezielt een man om van Noorwegen via Rome naar Jeruzalem te liften met alleen een hond en een rugzak vol handgesneden houten beelden. Van kleine helden begint raadselachtig, via het perspectief van Bodolf, de hond van deze Per, en dan verder, via allerlei vertellers, dwars door Europa en oorlogsgebied. Al die tijd heeft het intermenselijke de glansrol,

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Stille grond

Stille grond

De modderkluiten krijgen

[Recensie] In Stille grond zet Sanneke van Hassel twee leefwerelden tegenover elkaar. Ze schetst de kloof tussen de mensen die een veilig nest hebben, en zij die als kraaien op een veld neerstrijken waar ze elk moment weer weggejaagd kunnen worden. De auteur laat ons daar een hele roman lang balanceren zonder partij te kiezen.

Lees verder...

Recensie door:

Beoordeling:

Tuin

Tuin

Een god met drie schroevendraaiers

[Recensie] In Tuin lukt het een man niet te ontsnappen uit een plek waarvan de poort openstaat. Integendeel zelfs, ontsnappen wordt steeds onmogelijker. In een handgeschreven brief bij het leesexemplaar noemt de auteur het schrijven aan deze novelle een poging om leegte te doorgronden. Het resultaat blijkt een allegorie over grote thema’s als ontmenselijking en vervreemding die ontroert op het moment dat een vogel zijn entree in het verhaal maakt.

Lees verder...

Recensie door:

Beoordeling:

Camanchaca

Camanchaca

Alles is gelogen, en dat verontrust

[Recensie] De Camanchaca is een mist die vanaf de Chileense kust landinwaarts drijft ter hoogte van de droogste woestijn ter aarde, de Atacama woestijn. De mist bestaat uit druppels die zo licht zijn dat ze niet als regen vallen. Dit bijzondere natuurverschijnsel is de achtergrond van een autoreis die de hoofdpersoon uit de gelijknamige roman van Diego Zúñiga onderneemt met zijn vader.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling: