Een dood die niets bewijst

Een dood die niets bewijst

Liefde in tijden van afwezigheid

[Recensie] 1929. Sinds een maand verblijft Sandu in Parijs. De zon is net ondergegaan in de Jardin du Luxembourg. Sandu is bijna volmaakt gelukkig. Thuis, in Boekarest, heeft hij Irina achtergelaten die van hem houdt. Plichtsgetrouw schrijft hij haar. Wanneer op een dag haar brieven uitblijven, verandert Sandu’s onverschilligheid in grote bezorgdheid.

Anton Holban (1902-1937) was een van de grondleggers van de moderne roman in Roemenië.

Lees verder...

De arenden stinken

De arenden stinken

Om de doden te doen lachen

[Recensie] Gordon Koem loopt door het puin van zijn verwoeste stad. Het landschap slaat nergens meer op. Alsof de Kolos van Goya hier op doortocht was. Geen gebouw staat nog overeind. Alles is met een laag as bedekt; daaronder grauwzwarte, kleverige pek. Er zouden ultrakrachtige wapens van de laatste generatie en napalm ingezet zijn.

Lees verder...

Dodeneiland

Dodeneiland

Aquarel tapijtsymfonie

[Recensie] Op een gure, Turner-achtige herfstdag in 1977 wandelen twee heren langs de Aare door het Zwitserse stadje Amrain. Ze lopen door rustige straten met Jugendstilhuizen en tuinen vol bloeiende rozen, langs woonblokken en treinsporen. Baur en Bindschädler, zo heten de heren, doorkruisen parken, steken bruggen over, dalen trappen af. Hun wandeling, de hele omgeving, is behept met een zekere melancholie.

Lees verder...

Een spoor van mezelf

Een spoor van mezelf

Een veelvoud aan zielen

[Recensie] Toen ik (Elisabeth Francet, red) in 1991 als Erasmusstudent enkele maanden in Lissabon verbleef, kende ik Fernando Pessoa (1888-1935) slechts van naam en een enkel gedicht. Zijn zittende standbeeld aan café A Brasileira intrigeerde me; zijn naam klonk in het Portugees bijna zo mooi als een fado. Ontvankelijk voor ‘saudade’, sloot ik de mysterieuze figuur in mijn hart terwijl ik weemoedig over de Taag naar de zonsondergang tuurde.

Lees verder...

Twee zomers

Twee zomers

Te woelig voor woorden

[Recensie] Voor de kust van Bretagne ligt een eiland, zo klein dat de inwoners er voortdurend op elkaars lip zitten, maar gezegend met een perfect microklimaat, een hoog jodiumgehalte en spectaculaire getijden. Voor de faunachtige Gilles is dit het beloofde land. Met zijn zevenenveertig katten betrekt hij er voor de zomer een woning tussen de rotsen,

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

  • Niet beoordeeld

Verdwaald

Verdwaald

Ook verhalen kunnen verdwalen

[Recensie] De geur van perenbloesem naast een rottend lijk. Een idyllische liefde te midden van onnoemelijke wreedheid. Een scherp, glashelder inzicht in een contourloze wereld. Verdwaald is een bevreemdende kluwen van achttien verhalen, een zoektocht naar de maat der dingen, waarin de Nederlandse schrijver en dichter Wiljan van den Akker (1954) grenzen neerhaalt en droom,

Lees verder...

De vooroudermoord

De vooroudermoord

Een moordgeschiedenis

[Recensie] Zoals algemeen geweten kende het Molussië van drieduizend jaar geleden een aantal taboes waarvan het aantasten een onvergeeflijke heiligschennis was. Taboe nummer één was de muur om het ondergronds gelegen kerkhof. Die muur was een “onbetwijfelbaar feit”, even ongenaakbaar als de lucht of de seizoenen. Ook was het strikt verboden (taboe nummer twee) het kerkhof te vergroten of de doden elders te begraven.

Lees verder...

De andere kant van de natuur

De andere kant van de natuur

Schijnbaar terloops

[Recensie] In 1936 hield Stefan Zweig in Londen een lyrische voordracht over Rainer Maria Rilke (1875-1926), waarin hij niet alleen Rilkes zuivere dichtkunst prees, maar ook zijn zuiver dichterlijk bestaan, als een volmaakte wijze van leven. Volgens Zweig, die Rilke persoonlijk kende, was geen schrijver, geen kunstenaar zo vrij als hij. Hij had geen adres, geen vaderland,

Lees verder...

Moerassen

Moerassen

Het nut van modder en moraal

[Recensie] Herder Tityrus leidt een rustig leventje in de veenderijen. Tityrus is een eenling en een gelukkig man. Hij aanvaardt de dingen zoals ze zijn en neemt er genoegen mee naar de moerassen te staren. Op zijn ochtendlijke tochtjes bestudeert hij de flora, ’s avonds reflecteert hij en schrijft in zijn dagboek.

Lees verder...

Charleston op de vulkaan

Charleston op de vulkaan

Eigenzinnige, (te) kritische reportages

[Recensie] In 1927 ging Joseph Roth in opdracht van de Frankfurter Zeitung op audiëntie bij president Ahmed Zogu, die later koning Zog I van Albanië zou worden. De president, “wiens blondheid als verdwaald op zijn oriëntaalse gezicht” lag, stelde de journalist enige vragen en drukte hem vervolgens op het hart dat hij van verslaggevers alleen de waarheid verlangde.

Lees verder...