Nachtvlinders

Nachtvlinders

Debuut van Jan de Rooy: kreunende beuken en giftig licht

[Recensie] Een verhaal schrijven is makkelijk. Je zet wat woorden op papier en de lezer krijgt vanzelf beelden in zijn hoofd. Het berekenen en doseren van de effecten die je bereikt is veel moeilijker. Beginnende schrijvers doen vaak denken aan tovernaarsleerlingen die spreuk na spreuk uitproberen en langzamerhand de controle verliezen over wat zij oproepen.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

  • Niet beoordeeld

Sluitertijden

Sluitertijden

Debuut van Jan Stassen: Venus in kant

[Recensie] Het aantal goede vertellers onder de Nederlandse schrijvers is met één gestegen door het debuut van Jan Stassen. En dat terwijl de achterflap toch het ergste deed vermoeden: “De roman Sluitertijden toont momentopnamen uit het leven van Leon Lahey, maar evenzeer van een tijdperk: het Nijmegen van de late jaren zeventig.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

  • Niet beoordeeld

Het Oostindisch kampsyndroom

Het Oostindisch kampsyndroom

De eenzaamheid van het koekoeksjong

[Recensie] Minder recente gebeurtenissen in Oost-lndië hebben altijd een speciale plaats gehad in het werk van Rudy Kousbroek, zoals geregelde lezers van deze krant [NRC-Handelsblad/red.] ongetwijfeld weten. In Het Oostindisch kampsyndroom is een groot aantal stukken gebundeld die hij moest schrijven omdat hij daar geboren is en er een groot deel van zijn jeugd doorbracht.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

  • Niet beoordeeld

De vorm van geluid

De vorm van geluid

Geluiden in je hoofd

[Recensie] De vorm van geluid, het debuut van Gregor Verwijmeren, is het beklemmende verslag van de radeloosheid die de ik-persoon overviel toen hij – beroepshalve altijd bezig met geluid – ineens bestónd uit een geluid dat hij continu hoorde. Dit ziektebeeld heet tinnitus. Eén miljoen Nederlanders heeft er last van, 100.000 daarvan véél last en daaruit 25.000 die zóveel lawaai in hun hoofd hebben dat ze er eigenlijk niet mee kunnen leven.

Lees verder...

Recensie door:

Beoordeling:

  • Niet beoordeeld

Kind in de buurt

Kind in de buurt

Aquarium

[Recensie] Ouder en dikker worden is een verschrikking. Erg dankbaar ben ik Willem Brakman dan ook niet voor zijn boek Kind in de buurt dat me 112 pagina’s lang verplichtte de ellende te volgen van Jan Oud, een op zijn eind lopende beeldhouwer: “Die buik haatte hij, een massagraf van koeien, varkens en gevogelte. Wanneer hij in het bad lag en dat vreemde eiland voor hem boven het water uit zag steken,

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

  • Niet beoordeeld

Fernanda Cicero!

Fernanda Cicero!

Hugo’s Medisch Geheim

[Recensie] Iedereen kent de doolhofdroom waarin je je bang voortspoedt om een Belangrijke Bestemming te bereiken en gehinderd wordt door een onafzienbare reeks obstakels en tegenvallers. De tijd gaat onverbiddelijk verder, spoedig zal het te laat zijn, dan is de geliefde voorgoed vertrokken, het kind gestikt, de firma op de fles. Maar hoe je ook je best doet,

Lees verder...

Recensie door:

Beoordeling:

  • Niet beoordeeld

Dansen in het donker

Dansen in het donker

René Appel stelt de lezer niet teleur

[Recensie] René Appel (1945) heeft ruim dertig titels op zijn naam staan, merendeels misdaadromans waarvoor hij tweemaal de Gouden Uil ontving. Hij weet hoe je een verhaal moet schrijven en boeiend te houden en laat dat opnieuw zien in Dansen in het donker. Geen misdaadverhaal dit keer, maar een gezinsdrama.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

  • Niet beoordeeld

Achter in de Molukken

Achter in de Molukken

Nogmaals de gordel van smaragd

[Recensie] Een boek van Johan Fabricius recenseren heeft eigenlijk geen andere functie dan het aankondigen van alwéér een titel van deze veteraan.

Wie Fabricius niet leest zal het vermoedelijk wel nooit meer doen en dat is toch jammer omdat hij een vakman is die er altijd wel weer in slaagt om een verhaal zó te vertellen dat je het achter elkaar uitleest. 

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

  • Niet beoordeeld

Zweet

Zweet

Een tinnen-soldaten-roman

[Recensie] Een halfjaar of zo geleden [1973/red.] werden we opgeschrikt door het bericht dat Roel van Duyn gevraagd had om een paar weken als vrijwilliger ervaring op te mogen doen in het leger, om op grond daarvan het tweede deel van zijn romantrilogie Bloed, Zweet en Tranen te schrijven. Minister de Koster weigerde, maar de roman kwam er toch dank zij de informaties die Van Duyn van derden kreeg.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

  • Niet beoordeeld

De ortolaan

De ortolaan

De schrijver en zijn publieke ik

[Recensie] De ortolaan is een in pasteltinten uitgevoerd trekvogeltje, dat als een (steeds zeldzamer wordende) delicatesse geldt in zuidelijker landen. De 19de-eeuwse ornitholoog Schlegel rapporteerde: “Op plaatsen waar ze tijdens de trek talrijk waren werden ze met slagnetten gevangen. In een kooi werden ze dan ’s nachts bij kaarslicht in enkele dagen vetgemest met gierst,

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

  • Niet beoordeeld