De getatoeëerde Lorelei

De getatoeëerde Lorelei

Ook na vijftig jaar zie je de travestieten nog levensecht voor je

Vorige week overleed schrijver Jaap Harten. Karin de Leeuw herlas De getatoeëerde Lorelei.

[Recensie] De Lorelei van Jaap Harten is een oude zigeunerin in de jaren twintig van de vorige eeuw en ja, ze is geheel getatoeëerd. Een gewezen kermisattractie is ze,

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Kennis in beeld

Kennis in beeld

In de middeleeuwen waren ze dol op zelfhulpboeken

[Recensie] De decembermaand is aangebroken en we gaan allemaal naarstig op zoek naar cadeau’s. Als historicus heb ik vaak zin om mensen een goed geschiedenisboek te geven. Ik moet zeggen dat het soort boeken dat genomineerd wordt voor de populaire, moderne geschiedenisprijzen, zoals de Librisprijs, mij zelden enthousiast maken, hoe verdienstelijk de boeken vaak ook zijn.

Lees verder...

Recensie door:

Beoordeling:

De vrouw met het rode haar

De vrouw met het rode haar

Het Titanengevecht van vaders en zonen

[Recensie] Twee grote sagen zijn belangrijk voor de hoofdpersoon in de nieuwe roman van Orhan Pamuk. Het zijn het verhaal van Oedipus, die, zonder het te weten, zijn vader vermoordt en Het boek der Koningen. Dit laatste is een Iraanse epos waarin de held Rostam in een lange,

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Vroege werken

Vroege werken

Glorieus bovenkomen uit de Zeeuwse klei

Recensie] “De doden zullen altijd talrijker zijn dan de levenden. En terwijl de doden voor ons bestaan, bestonden wij voor de doden niet.” Dit is de eerste zin van een hoofdstuk in het debuut van Jan Postma, verschenen aan het begin van 2017.

Postma houdt van dit soort semi-filosofische binnenkomers.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Oude meesters

Oude meesters

Homo homini lupus, maar wel met een happy end

Joost de Vries toont zich wederom meester van een goed plot

[Recensie] Twee broers die één ding gemeen hebben, namelijk dat ze eigenlijk te laat geboren zijn, zo wordt de nieuwe roman van Joost de Vries ingeleid. Heren van stand zijn het, snelle jongens met de arrogantie van mensen die een verzekerde plaats in de samenleving hebben,

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Aantekeningen over het verplaatsen van obelisken

Aantekeningen over het verplaatsen van obelisken

Ereteken voor een wederzijds ambitie

Arjen van Veelen schrijft een roman over jonggestorven vriend

[Recensie] Een vriend aan de dood verliezen is een monumentale gebeurtenis. De schrijver Thomas Blondeau (1978-2013) vroeg ooit aan zijn vriend Arjen van Veelen een obelisk op zijn graf te zetten. Van Veelen deed dit in de vorm van een essayistische roman,

Lees verder...

Recensie door:

Beoordeling:

Hazer

Hazer

Hoe ruig het was, en hoe eenzaam

Roman van Jeroen Thijssen over een kraakpand

[Recensie] Het is 1978. In Haarlem is voor een achttienjarige student geen kamer te krijgen, maar Rogier Pardoen zal toch een tehuis moeten vinden. Zijn ouders, de hippies Hein en Carla, hebben besloten dat de zorg en opvoeding lang genoeg heeft geduurd.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Risingtidefallingstar

Risingtidefallingstar

De liefde van jongens en de zee

[Recensie] Op mistige winterdag wandelt een groepje mensen over het strand bij Provincetown, Massachusetts. De Engelsman Philip Hoare is een van hen. Hij kijkt naar de zee, zoals hij dat bijna dagelijks doet, aan welke kust hij ook is. “The sea, everywhere the sea, and no one looping at it” citeert hij Dany Laferriere.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

De laatste Neanderthaler

De laatste Neanderthaler

De eenzaamheid van de laatste overlever

Stel je voor dat je behoort tot een uitstervend ras. Hoe zou dat zijn? Voor een mens uit onze tijd is dit nauwelijks te bevatten. Eerder worden wij geplaagd door een teveel aan soortgenoten. En toch is dit exact waarover de Canadese schrijfster Claire Cameron (1973) verhaalt in haar nieuwste boek De laatste Neanderthaler.

Lees verder...

Het bloed in onze aderen

Het bloed in onze aderen

Hete Spaanse zomer, vol passie

Mensen die denken dat de hel een plek is onder de grond…. hebben duidelijk nog nooit een zomer doorgebracht in het Rif’. Met dat citaat begint het eerste hoofdstuk van de nieuwe, vuistdikke roman van Miquel Bulnes (1976). In de volgende bladzijden laat de auteur op overtuigende wijze zien dat dit motto in ieder geval gold voor de Spaanse soldaten die in 1921 in het Marokkaanse Rifgebergte door Berbers in de pan werden gehakt.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling: