Kindertijd

Kindertijd

Waden door de stroop

De roman Kindertijd van Willem Melchior lezen is een ambivalent genoegen. Enerzijds neemt Melchior de lezer mee in de gedachtewereld van een zevenjarige; dat doet hij erg vakkundig. Anderzijds hanteert hij een stijl van eindeloos meanderende zinnen vol weinig opwindende woorden. Daardoor wordt het lezen zoiets als waden door de stroop: half gedachteloos de aaneenregen woordenstroom volgen en soms stop!

Lees verder...

Recensie door:

Genres:

Auteurs:

Beoordeling:

Het grote uitstel

Het grote uitstel

Verlangen naar de moederschoot, of de oorsprong van de wereld

Een roman met als leidmotief het vrouwelijk geslachtsorgaan, dat tevens de oorsprong van de wereld is. Hoe zegt u? Het grote uitstel van Marc Reugebrink maakt het waar. De schrijver neemt geen blad voor de mond en werkt het motief consequent en vooral duidelijk uit. Hoofdpersoon Rega zoekt zijn plek in de wereld en vindt eh… houvast in het tussenbeense bij zijn vriendinnetjes.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Hexum

Hexum

Best lastig, liefde

In Hexum buigt David Mulder zich over de opgroeiende mensch. Dat alleen is al moeilijk genoeg met alle trauma’s, foute adviezen en redeloze pubermomenten die daarbij gratis meekomen. Daarbovenop groeit Mulders hoofdpersoon ook nog op in een 70’er jaren feministische enclave te Hexum, waar hij na een incident ruw gescheiden wordt van zijn jeugdliefde.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Uit de dodencel

Uit de dodencel

Bericht uit de buitenste cirkel van de hel

De verdedigingsrede van Socrates – Griekse wijsgeer die op hoge leeftijd beschuldigd werd van het bederven der jeugd en daarvoor de gifbeker moest leegdrinken – staat symbool voor een vurig pleidooi voor de schuldelozen. Niet toevallig opent Uit de dodencel met een citaat uit Socrates’ verdedigingsrede. Het hele boek IS een verdedigingsrede.

Lees verder...

Recensie door:

Beoordeling:

Zeekakkelobbes

Zeekakkelobbes

Bonbons met weerhaakjes

Ze zien er onschuldig genoeg uit, de verhalen in Zeekakkelobbes. Geschreven in een wat archaïsch Nederlands, in rustige zinnen die gedegen sfeerbeelden opbouwen. Lang zijn de verhalen ook niet; in een bladzijde of vier, vijf zijn we er wel. Maar Juanita Stachowitz weet haar lezers er adequaat mee te raken.

Het eerste verhaal gaat over het overlijden van de vader van de schrijfster.

Lees verder...

Recensie door:

Genres:

Beoordeling:

Eindelijk de zee

Eindelijk de zee

Het leven van een geslaagde loser

Ik wist toen nog niet dat mensen die naar hetzelfde kijken nooit hetzelfde zien.’ Met dit citaat uit Eindelijk de zee verwoordt Thomas Verbogt uitstekend de essentie van zijn eigen boek.

De recensie zou dus hier kunnen eindigen, als het geen vreselijke zonde was om niet te vertellen hoe fraai het boek is opgebouwd.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Kanaalkinderen

Kanaalkinderen

Een psychologische whodunit in puzzelstukjes

Wie Kanaalkinderen van Luc Hanegreefs wil lezen, moet zich voorbereiden op wat puzzelwerk. Voor de lezer grip krijgt op het verhaal dient hij zich onder te dompelen in verschillende verhaallijnen, personages, voor- en achterwaartse tijdsprongen en tegelijkertijd twee verschillende vertellers uit elkaar te houden (die voor de duidelijkheid dan wel in twee verschillende lettertypen zijn gedrukt).

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

What’s on a man’s mind

What’s on a man’s mind

Nostalgie voor jongeren over de houdbaarheidsdatum

Het helpt, als je Jan Eilanders What’s on a man’s mind wilt lezen, als je ouder dan 30 bent. Het helpt nog meer als je van voetbal houdt, en als je muziek uit de jaren zestig en zeventig – in het bijzonder Nederlandse smartlappen – groots vindt, kan het boek helemaal niet meer stuk.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Ziekzoekers

Ziekzoekers

Moderne zedenschets blijft steken in goede bedoelingen

De debuutroman van Anne-Gine Goemans is absoluut modern. Een flashy omslag in mooie tulpenveldenkleuren. Een korte & krachtige flaptekst met een flatteuze foto van de auteur. Zelfs een website is geregeld: www.ziekzoekers.nl, waar je al klikkend meer te weten komt over schrijfster, boek en beweegredenen. Helemaal leuk. De buitenkant van het boek is dus oké.

Lees verder...

Recensie door:

Beoordeling:

Nooit meer slapen

Nooit meer slapen

Nooit meer lezen (zoals vroeger)

Een boek herlezen is als naar een reünie gaan: soms is het leuk maar het kan uitdraaien op een uitermate saaie gebeurtenis. Maar W.F. Hermans Nooit meer slapen herlezen is allesbehalve saai. Het is als een verfrissende kennismaking met een oude liefde. Het boek heeft nog dezelfde schoonheid van vroeger, alleen nu vallen je extra mooie dingen op die je vroeger niet zag.

Lees verder...

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling: