Een soort van liefde

Een soort van liefde

Over een plotseling opduikende brief

Bij het lezen van Een soort van liefde, de debuutroman van Alicja Gescinska, werd mijn leeservaring behoorlijk gestuurd door de flaptekst, waarin sprake is van een plotseling opduikende brief die het leven van het hoofdpersonage danig overhoop gooit. ‘O jee’, dacht ik en meteen daarna sprongen mijn gedachten naar Henrik Ibsen die ooit de weg in sloeg van het realisme juist om af te rekenen met het soort gekunstelde plotwendingen die in zijn tijd gangbaar waren in het theater,

Lees verder…

Recensie door:

Beoordeling:

Zelfs de vogels vallen

Zelfs de vogels vallen

De controle kwijt

Volgens menig criticus doodzonde nummer één voor de literair debutant: navelstaarderij. De Vlaming Frederik Willem Daem (1988) valt daar in ieder geval niet op te betrappen. In het eerste verhaal van zijn bundel Zelfs de vogels vallen bevinden we ons in een woonkamer in Los Angeles; in het laatste in een Spaans dorpje waar de stieren door de straten rennen.

Lees verder…

Recensie door:

Beoordeling:

Langzaam afbouwen op deze planeet

Langzaam afbouwen op deze planeet

Sigaren en alcohol

Drankgebruik, sigaren, relaties tussen een oudere man en een jongere vrouw, seks, geweld: zomaar een aantal terugkerende motieven uit Langzaam afbouwen op deze planeet, de nieuwe verhalenbundel van Nico Dros (1956). Een nogal bronstige verzameling verhalen, zou je kunnen zeggen. Met een beetje kwaadwilligheid zou je het een midlifecrisisbundel kunnen noemen. Jammer genoeg is de stijl waarin deze mannelijke verhalen zijn gegoten een stuk minder doordrongen van testosteron.

Lees verder…

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Het hout

Het hout

Weergaloze woede

Op grote doelen is het goed schieten. Op Het hout, de nieuwste roman van Jeroen Brouwers, die ik toch zonder enige terughoudendheid een van onze grootste nog levende schrijvers kan noemen, valt het nodige af te dingen. Met een beetje kwade wil zou je na opsomming van de minpunten het gehele boek met een onvoldoende kunnen afserveren.

Lees verder…

Recensie door:

Beoordeling:

Muze

Muze

Bob Dylan heeft zijn haar niet echt gekamd

Hollands meisje wordt verliefd op knappe Amerikaanse gitarist. Hij wordt verliefd op haar. De grote afstand tussen de twee geliefden en zijn gestaag toenemende roem zorgen voor de nodige problemen. Tot zover de plot. Om van deze chicklitterige gegevens interessante literatuur te maken, moet je van goeden huize komen. Esma Linnemann (1978) doet in haar autobiografische debuut Muze: Een liefdesgeschiedenis in b-mineur helaas zo’n beetje alles fout wat je fout kunt doen.

Lees verder…

Recensie door:

Beoordeling:

Birk

Birk

Verfrissend nuchter drama

Birk is de debuutroman van Jaap Robben (1984), die eerder al bekendheid verwierf als dichter en als schrijver van jeugdboeken. Zijn Zullen we een bos beginnen? haalde de shortlist van de Gouden Uil. Dat Robben zich uitstekend kan inleven in de belevingswereld van een kind blijkt ook uit zijn eerste roman voor volwassenen.

Lees verder…

Recensie door:

Auteurs:

Beoordeling:

Schuim

Schuim

Een meesterlijke soap

In Schuim voert Robert Anker (1946) de lezer in duizelingwekkende vaart van de ene melodramatische scène naar de andere. Een overspelig stel dat wordt betrapt, een heftig ongeluk dat een van de personages voor het leven aan de rolstoel kluistert, een bloederige zelfmoord op klaarlichte dag, een ongewenste zwangerschap… En dan zijn er nog de talloze Bekende Nederlanders die een bijrolletje vervullen.

Lees verder…

Recensie door:

Beoordeling:

De belofte van Pisa

De belofte van Pisa

Tussen school en straat, tussen Koran en piano

Samir Zafar – Sam voor intimi – de hoofdpersoon uit Mano Bouzamours (1991) vermakelijke en meeslepende debuutroman De belofte van Pisa, is de enige moslim op zijn nogal kakkerige middelbare school in Amsterdam Oud-Zuid. Hij leert al snel dat het niet cool is om moslim te zijn.

Lees verder…

Recensie door:

Beoordeling:

Het grootste geluk

Het grootste geluk

Een en al ellende

Het grootste geluk – die titel moeten we natuurlijk ironisch opvatten. En ja hoor, aan ironie geen gebrek in deze roman van Eveline Vreeburg (1984), die twee jaar geleden debuteerde met Onder pseudoniem; zo’n beetje elk woord ruikt ernaar. Daar moet je tegen kunnen, tegen zo’n grote portie van dit stijlmiddel.

Lees verder…

Recensie door:

Beoordeling:

De verdwijners

De verdwijners

Hippe satire over het einde der tijden

De verdwijners, de tweede roman van Niels ’t Hooft (1980), is een hip boek. Expliciete seks, expliciet geweld, geavanceerde technologie, een duister complot, het einde der tijden… Dat alles verteld in een coole, snelle stijl, doorspekt met straatfähige Neder-Engelse uitdrukkingen als ‘whatever’ en ‘best wel nice’. In andere woorden: we hebben hier te maken met een onvervalste thriller,

Lees verder…

Recensie door:

Beoordeling: