Zaterdag, 4 augustus, 2018

Geschreven door: Rood, Lydia
Artikel door: Friso, Jaap

Justins rivaal

Praat met iemand die je vertrouwt

[Recensie] Na het sterke¬†Ali‚Äôs oorlog ¬†en het minder geslaagde¬†Xinia‚Äôs wraak¬†is dit alweer het derde boek dat Lydia Rood baseert op haar ervaringen als¬†Schoolschrijver. Qua literaire en stilistische kwaliteit zit het tussen die twee eerdere boeken in, maar wat betreft relevantie en urgentie scoort Rood opnieuw hoog. Ze baseert zich op de verhalen van de kinderen in ‚Äėhaar‚Äô klas. In dit geval dat van Jason die achterin het boek vertelt dat het merendeels zelfbedachte verhalen zijn die hij met Rood deelde, maar er ook zaken in staan die hij zelf heeft meegemaakt. Op die manier blijft Rood dicht bij¬†bij de beleving van kinderen, bij hun problemen en die van hun ouders.

Ook in dit boek speelt pesten een belangrijke rol, blijkbaar onontkoombaar in levensechte verhalen over de huidige schoolcultuur. Justin is er aan gewend dat hij de pispaal is. Hij kampt met overgewicht en heeft het thuis niet gemakkelijk. Het gezin leeft in armoede en zijn moeder (vader is afwezig) heeft het psychisch lastig door haar jeugdervaringen in Rwanda. Samen met zijn broertje kan hij af en toe op adem komen bij een ouder echtpaar en misschien kan hij eindelijk eens werk maken van zijn passie: dansen. Hij ondergaat de pesterijen van zijn vaste belagers gelaten, tot ergenis van sommige mensen in zijn omgeving. De verhaallijn draait om zijn contact met Danilo, een jongen die bij de pesters hoort maar zelf ook vaak de lul is. Zijn parttime pleegouders nemen ook deze jongen onder hun hoede en dat leidt tot wrevel en jaloezie.

Net als in de andere twee boeken is de stijl direct. Dialogen zoals je die op het schoolplein kan horen en de gevoelens worden zonder omhaal benoemd. Er gebeurt niet heel veel tussen de regels maar dat is nauwelijks een bezwaar in dit soort proza dat draait om de werkelijkheid. In het leven loopt van alles door elkaar en Rood kiest ervoor om daar in deze boeken geen concessies in te doen. Dus is het een grabbelton van personages en onderwerpen, die onmogelijk allemaal uit de verf kunnen komen. De voedselbank, pesten, mishandeling, pleegouders, Rwanda, oorlogstrauma, dansen, broers, psychose, overgewicht en ga zo maar door. Het is veel voor een boekje van dik honderd pagina‚Äôs en uiteraard lukt het Rood niet omdat allemaal evenwichtig in het verhaal te verwerken. De vraag is wie daar om maalt. ‘This is life’.

Dit nuttige en levensechte proza heeft een functie en zo moeten we het ook maar beoordelen. Jason/Justin geeft achterin nog een wijze raad die iedereen ter harte kan nemen: “Blijf praten, als je je even niet goed voelt of je gepest wordt of als je iemand wilt helpen die niet zo fijne dingen meemaakt. Praat met iemand die je vertrouwt, dat heeft mij ook geholpen.” Waarvan akte.

Schrijven Magazine

Eerder verschenen op Jaapleest